ΤΟ ΚΟΥΠΙ

Μετράω το κουπί μου για να δω
πόσο μακρυά θα με βγάλει.
Τρία μέτρα και κάτι.
Λίγο πιο μεγάλο από τον εγωισμό μου
Λίγο πιο μικρό από την υπομονή μου.


Κι αντιλαμβάνομαι πως δεν μου φτάνει το κουπί,
Χρειάζομαι και καράβι.
Και το μόνο καράβι που μπορεί
Να με βγάλει πιο πέρα
Είναι να σ’ έχω δικιά μου για πάντα.

Καθαρίζω το κουπί με τα φύκια ,
Που ξέρασε η θάλασσα.
Χιλιάδες φύκια υγρά.
Λίγο πιο στεγνά από την ανάγκη μου για σένα
Λιγότερο υγρά από τα μάτια μου.

Και καταλαβαίνω πως το ταξίδι δεν είναι
παρά η πρόφαση για να σε γυρέψω.
Kαι πως αν δεν είσαι εσύ ο προορισμός μου
δεν υπάρχει ούτε άνεμος ούτε κύμα
για να πάω λίγο πιο πέρα!

Ο ΚΑΨΟΥΡΗΣ

Γυρνούσα στα μπαρ και με μπιρόνια
Κερνούσα τους πάντες μα και και τα γκαρσόνια
Με άλλη γυρνούσα κάθε βραδυά
Μα εγώ την επάτησα στα ξαφνικά!


Καψούρης πια είναι το όνομα μου
Καψούρης φωνάζουνε τα κύτταρα μου
Καψούρης γελάνε κι οι κολλητοί
Γελάει η μάνα μου μ’εμένα κι αυτή!


Εγώ είχα μάθει στις πλαζ να γυρνάω
Και με τη σανίδα μου εγώ να περνάω
Να πέφτουν στο διάβα μου δυο-δυο τα μωρά
Μα εγώ την επάτησα –σωστή συμφόρα!

Καψούρης πια είναι το ρίζικό μου
Καψούρης και κάιομαι-το βάσανό μου
Γελάνε μαζί μου οι κολλητοί
Μα και η Σουρμπίτσα γελάει κι αυτή!

Μα τώρα χαλάρωσα και τα έχω πάρει
Και με τη μιζέρια μου τα έχω βάλει
Και βγαίνω και τσάρκες , «χτυπάω» μωρά
Καψούρη δε λένε εμένα ξανά!

Ακόμα


Αν η αγάπη είναι μαρτύριο
Γιατί χαίρομαι όταν κλαίω για σένα;
Και πώς επιτρέπω στις κοινές μας αναμνήσεις
Να με ξεσηκώνουν να κλάψω;
Ακόμα παραπάνω ,ακόμα πιο πέρα .
Χέρι με χέρι.τα δάκρυα, οι αλυσίδες σου,
Η ντροπή ,η απάτη.Κι εγώ να χαίρομαι,
Που μπορώ να κλαίω. Ακόμα.


Αν γιατρειά του πόθου είναι η ηδονή,
Μέσα από το λύγισμα των σωμάτων,
Πώς μπορώ εγώ να χαίρομαι
Όταν δεν αντέχω άλλο και λυγίζω;
Και πώς σου επιτρέπω να μπαίνεις
στις κρυφές μου φαντασιώσεις ;
Σταγόνα ιδρώτα και σταγόνα δικιά μου
από ιδρώτα.Οδύνη ,απελπισία, βρόγχος
κι ηδονή.Κι εγώ να χαίρομαι και να δακρύζω
που ξέροντας ότι σε θέλω
επιβεβαιώνω την ύπαρξη μου. Ακόμα.

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

Σαν το πρωινό το κύμα
Ήρθες , μπήκες ξαφνικά
Τη σιωπή μου μ’ένα νήμα
Την τραβάς μες τα βαθιά!

Σαν τη θάλασσα αγριεύεις
Σαν το κύμα με σκορπάς
Μου θυμώνεις,με παιδεύεις
Μες τα βράχια με πετάς!

Στου κορμιού σου τ’ακρογυάλι
Δεν μ’αφηνεις να πατώ
Σαν τη θαλασσα μαγεύεις
Και μ’αφήνεις ναυαγό!

Μείνε ,στάσου ,θάλασσά μου
Μη μ’αφήνεις,θα πνιγώ
μοναχός στην ερημιά μου
Μείνε,δώσε μου νερό!

Κι ας πνιγώ στα κυματά σου
Δεν με νοιάζει θα ’σαι εκεί
Δεν φοβάμαι το σκοτάδι
Αν το κύμα είσαι εσύ!

Σηκώθηκα ενα πρωί κι από της νύχτας τη βροχή
Τα είχα έτοιμα ,τα μάζεψα τα πράγματά μου
Ερήμωσα τη σκέψη μου από τα όχι και τα μη
Κι άπλωσα το χέρι μου στη μοναξιά μου

Φεύγω απ’ τον έρωτα δεν θελω άλλα παραμύθια να μετραώ
Φεύγω από τον έρωτα το τέλος μυστικο δεν το κραταω
Και προχωρώ σε ένα κενό,σ’ ένα κελί όπου ο δράκος είναι εκεί και τον κοιταω
και προσκυνώ κάθε λεπτό, κάθε στιγμή που ήμουν εκεί κι έλεγα γερά κρατάω
φεύγω από΄τον έρωτα μακρυά ,πολύ μακρυά θα πάω
φεύγω απ τον έρωτα και πίσω τις σειρήνες δεν κοιτάω.


Και προχωρώ μ’ένα κορμί, μ’ένα μυαλό , σε μονοπάτι ερημικο γυρνώ ,και πάω
Και δεν κοιτώ μες την καρδια που καίει ακόμα η φωτια ,δεν γυρνάω
δεν σε ζητώ, δεν εξηγω ,δεν σου θυμώνω ,δεν ελπίζω ,δεν γυρίζω
φεύγω από τον έρωτα στα πέρατα του χάους μου ξεκίνησα και πάω.



Πέρπατησα και θύμωσα ,τα όχι μου ταπείνωσα
Και πήγα βόλτα με την σκέψη μου σε σένα
Κι εκλαψα και δάκρυσα τι ήσουνα το άδειασα
Και κάθισα για πρώτη μου φορά με εμένα .


Φεύγω απ’ τον έρωτα δεν θελω άλλα παραμύθια να μετραώ
Φεύγω από τον έρωτα το τέλος μυστικο δεν το κραταω
Και προχωρώ σε ένα κενό,σ’ ένα κελί όπου ο δράκος είναι εκεί και τον κοιταω
και προσκυνώ κάθε λεπτό, κάθε στιγμή που ήμουν εκεί κι έλεγα γερά κρατάω
φεύγω από΄τον έρωτα μακρυά ,πολύ μακρυά θα πάω
φεύγω απ τον έρωτα και πίσω τις σειρήνες δεν κοιτάω.


Και προχωρώ μ’ένα κορμί, μ’ένα μυαλό , σε μονοπάτι ερημικο γυρνώ ,και πάω
Και δεν κοιτώ μες την καρδια που καίει ακόμα η φωτια ,δεν γυρνάω
δεν σε ζητώ, δεν εξηγω ,δεν σου θυμώνω ,δεν ελπίζω ,δεν γυρίζω
φεύγω από τον έρωτα στα πέρατα του χάους μου ξεκίνησα και πάω.

ΘΑΛΑΣΣΙ

Φόραγες πάντοτε θαλασσινό φουστάνι

και τα μαλλιά στους ώμους σου τα άφηνες λυτά

να συναντήσεις έψαχνες να βρείς το παλικάρι

στα δυο σου χείλη έκρυβες μια φλόγα , μια φωτιά!

Χαρούμενη περπάταγες σε αίμα και σε χιόνι

ανέμελα ξεπέρναγες τις φοβερές σιωπές

και μια απ' τις στιγμούλες σου πως θά'θαβα στη σκόνη

την ώρα που εσύ ψυχρά μου λες πως δε με θες.

Χλωμό το βλέμμα σου ,θυμάμαι ανεμοστρόβιλους κοιτά

η αγάπη σαν αντάρα ,φοβάμαι άφησες τα βότσαλα που χάραξες

στη θάλασσα μες τη σπηλιά!

Τα μάτια σου φοβόμουνα ,που ανοίγανε τους δρόμους

και φώτιζαν τις πιο μικρές ασήμαντες στιγμές

ξεγέλαγαν παράλογους και παιδικούς μου φόβους

δυο ήλιοι με το γέλιο τους μου κλείσαν τις πληγες!

Στη μοναξιά σου γέλαγες ,της έβαζες κορδέλα

με το γαλάζιο το βαθύ ,της φόραγες φτερά

για να σε πάρει μακρυά μια μέρα , μια Δευτέρα

και άπλωσες στον κόσμο μου ξανά την παγωνιά.

Χαρούμενη πως περπατάς μονάχη,εγώδεν ξέρω

τα όνειρα να κυνηγάς πως άφησες εσυ

το μόνο απο τα ρούχα σου που μ'άφησες θαμμένο

μες σε υγρό υπόγειο φουστάνι θαλασσί!

Πάντα εδω

Κι φωνή σου να αντηχεί

Μέσα από κασέτα αδειανή

Μες το δωμάτιο

Και να απλώνεται σαν το τσιγάρο

Η βροχή μέσα στα μάτια μου

Μέσ’απ’ το δάκρυ μου σ’αναζητώ.

Και νοσταλγώ τις μέρες που ζήσαμε εδώ

Πόρτα κλειστή ,

αγαπη μικρή που μεγαλώνει

και γίνεται φως

κόσμος-Θεός και να απλώνει

στα δυο σου μάτια ν’αγκαλιάζω την ανάμνηση

το χαραμα δεν είσαι εδώ

μικρη περιπλάνηση του μυαλού

μέσα στο αίμα σου.

Ένα να γίνεσαι με μένα

Ν’αφήνεσαι στα χέρια μου

Ψαχνω κρυψώνα να σε βάλω ,

Πόσο φοβάμαι μη σε χάσω.

Και τα λόγια να μένουν στα γράμματα

Κι εγώ κοιμάμαι χαράματα

Μες το δωμάτιο,που υπάρχει πάντα η μορφή σου

Η μυρωδιά σου έχει μείνει κι η αφή σου

Πάνω στο σώμα μου

Και η κολώνια μου

πια δεν μυρίζει

σταγόνα κυλά ,κάτω σκορπά

και πλυμμυρίζει το δωμάτιο!

Ναι .μέσα σ’αυτό σ’αναζητώ!